|
امام حسين عليه السلام فرمودند:
جامعه بنده و تابع دنيا هستند و مذهب ،بازيچه ي زبانشان گرديده است
و براي اِمرار معاش خود،دين را محور قرار داده اند-و سنگ اسلام را به
سينه مي زنند -.
پس اگر بلايي همانند خطر –مقام و رياست ،جان ،مال،فرزند و موقعيّت ،...-
انسان را تهديد كند،خواهي ديد كه دينداران واقعي كمياب خواهند شد.
«ضمن فرمايشي نمود:همانا شخص مؤمن خلاف و كار زشت انجام نمي دهد
و عذر خواهي نمي كند .
ولي فرد منافق هر روز مرتكب خلاف و كارهاي زشت مي گردد و هميشه
عذر خواهي مي نمايد.»
محجّة البيضاء:ج4،ص228،بحار الانوار:ج75،ص116،ح2
تحف العقول:ص179،بحار الانوار :ج75 ،ص119،ح2.
«اِنَّما يُريدُ الله لَيُذهَبَ عَنكُمُ الرِّجسَ اَهلَ البَيْت وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرا»
4-شفاعت
قرآن كريم شفاعت را صريحا تاكيد و تاييد كرده كه اين نيز بر دو قسم است:
1-شفاعت«رهبري»يا شفاعت«عمل».
2-شفاعت«مغفرت»يا شفاعت «فضل».
نوع اول شامل نجات از عذاب و نيل به حسنات و حتي بالا رفتن درجات مي باشد،
و نوع دوم شفاعتي است كه تاثير آن در از بين بردن عذاب و در مغفرت گناهان است،
و حداكثر ممكن است سبب وصول به حسنات و ثوابها هم بشود ولي بالا برنده ي درجه ي شخص نخواهد بود.
يكي از شفاعت كنندگان ،حضرت سيّد الشّهدا است؛ولي آن حضرت شفيع كساني است
كه از مكتب او هدايت يافته اند ،نه شفيع كساني كه مكتبش را وسيله ي گمراهي ساخته اند.
قرآن و مكتب حسيني ريسمان هايي هستند كه قدرت دارند بشر را از چاه نگون بختي به اوج سعادت بالا برند:يكي«حَبْلٍ مِنَ الله»و دومي « حَبْلٍ مِنَ الناس»است؛ولي اگر كسي از اين دو حبل الهي سوء استفاده نمود،جرم از ريسمان نيست ،علت اين است كه او در سرسوداي بالا رفتن نداشته است،و البته چنين مردمي به وسيله ي قرآن –مكتب حسيني به قعر دوزخ برده مي شود.
شفاعت به معني وسيع كلمه ،در هر سه عالم (دنيا،برزخ و آخرت)صورت مي پذيرد ،
هرچند محل اصلي شفاعت و آثار مهم آن در قيامت و براي نجات از عذاب دوزخ است.
از اين رو سيْد الشّهدا هم در دنيا ،هم در برزخ و هم در آخرت شفيع دوستداران و شيعيان
حقيقي خود بوده و خواهد بود.
چنانكه در روايتي از اميرالمؤمنين آمده است:«براي ما شفاعت است و براي دوستان ما
نيز شفاعت است».و در روايتي ديگر آمده است:«شافعان امامان هستند،و دوستان مؤمنانند».
و معلوم است كه امام حسين يكي از امامان معصوم بوده كه در قيامت و محشر كبرا از شيعيان و دوستانش شفاعت مي كند.به طوري كه يكي از راويان گويد:روايتي از قول ابي عبدالله الحسين به من رسيده بود كه آقا فرموده است :«هركس پس از مرگم مرا زيارت كند،پس از مرگش من هم او را من هم او را زيارت مي نمايم ».اين روايت در ذهن من بود ،تا اينكه شبي در عالم واقع ابي عبدالله الحسين را ديدم ،گفتم :آقا اين روايت درست است و از شماست؟گفت:آري ،هرچند در آتش باشد او را بيرون مي آورم .عرض كرد :آيا اجازه هست از اين به بعد اين روايت را بدون واسطه از خود شما نقل نمايم؟فرمود :آري.
به محشر كه كس نيت غمخوار كس شفيع محّبان ،حسين است وبس
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386ساعت 6:22 توسط يه عاشق
|
درباره وبلاگ
