|
امام حسین علیه السلام فرمود:
همانا سخاوند ترین مردم آن كسي است كه كمك نمايد به كسي كه اميدي به وي نداشته است.
و بخشنده ترين افراد آن شخصي است كه نسبت به ظلم ديگري با آنكه توان انتقام دارد گذشت نمايد.
صله ي رحم كننده ترين مردم و ديد و بازديد كننده نسبت به خويشان ،آن كسي است كه صله ي رحم نمايد با كسي كه با او قطع رابطه كرده است.
نهج الشهاده:ص39،بحار النوار :ج75،ص121،ح4.
«اِنَّما يُريدُ الله لَيُذهَبَ عَنكُمُ الرِّجسَ اَهلَ البَيْت وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيرا»
2-محبّت مكنون
از جمله احاديث نبوي كه در واقع بيانگر تاثير پذيري معنوي مردم از وجود مبارك سيّد الشهدامي باشد
حديثي است كه فرمود:
«در كانون دلهاي مومنين ،محبّتي نهفته و ويژه نسبت به حسين وجود دارد.
كيست كه نام حسين را بشنود و فردي از افراد بشر يا تني از اولاد انسان باشد و حالت انقلاب
و انكسار و دلباختگي براي او فراهم نشود؟محبّت حسين دلها را به التهاب در آورده و جگرها را گداخته و مذاب مي سازد ،و شورش دل و آتش درون را به ريزش قطرات اشك ازديدگان،آشكارا و عيان مي كند .
در كجاي دنيا پيدا مي شود كه شيعه و دوستدار حسين در آنجا باشد و اقامه ي عزاي حسيني نكند. كيست كه پس از از دست دادن عزيزترين محبوب و مطلوب خود به اندك فاصله و مختصر و گذشتن كمتر زماني،آن مصيبت را فراموش نكند ؛جز مصيبت حسين كه با اين همه طول زمان و گذشتن قرنها روز به روز اين مصيبت تازه تر و شور و شراره اش بيشتر و بلند تر مي گردد.آيا نه اين ،جذبه ي عشق و علاقه و تاثير محبت و فرط دلبستگي و دلباختگي علاقه مندان نسبت به آن امام محبوب است؟
و اي بسا ،نامحرمان در برابر عظمت و جلالت حسيني تسليم شده و به تواضع و تكريم در مقابل نام مبارك حسين و جلا ل و مقام او قد خويش به تعظيم و تسليم خم نموده و به دين و آيين حسيني گراييده و از اكسير محبّت او مس وجود خود را طلاي ناب و زر خالص مي گرداند.
به راستي ،سنت الهي چنين بوده كه محبت امامي كه مسير تاريخ را عوض كرده و دين الهي به گونه اي خاص در دل و جان مسلمين و مومنين قرار گيرد. حتي كساني كه كه مقابل حسين قرار گرفتند به قول فَرَزدق:«دلهايشان با او بود ،اگر چه بر اثر دنيا پرستي شمشيرهايشان بر روي او كشيده شد»،چه رسد به مؤمني كه عشق و محبت او با گِل آنان سرشته شده است.
حتي محبت حسين در دل و جان رسول اكرنيز ريشه دوانيده بود،به طوري كه مي فرمود:
«هرگاه كه به فرزندم حسين مي نگرم ،گرسنگي واندوه از وجودم رخت بر مي بندد»
و نيز مي فرمود:
«بار خدايا ،من حسين را دوست دارم و آنان كه دوستدار او هستند نيز دوست دارم»
راه حسين راه دل است،و هر گاه عاشقي به دل توجه كند او را پيدا مي كند .لذا در بعضي روايات وارد است كه :«قبر او در دلهاي دوستداران اوست»
سلام از دور و نزديك بهر او بود يكسان بلي ،قبر شريف او دل اهل يقين باشد
دل مومن جايگاه تابش نور پر فروغ و احياگر حسين است،و هرگاه عشق و محبت فراتر از آفاق ظاهري و مادي باشد،رنگ ابديت به خود مي گيرد؛زيرا پيوند اين محبت در حريم خدا بوده است و بقاي آن به بقاي فيض ذات سرمدي ،جاودانه است.
اين محبت از محبت ها جداست حبّ محبوب خدا،حبّ خداست
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم دی 1386ساعت 6:15 توسط يه عاشق
|
درباره وبلاگ
